Αλεξάνδρα Τσόλκα στον FLASH: «Στη Μαστροκώστα ο καθένας ακούμπησε τον άνθρωπο που πόνεσε και έχασε»

Η Αλεξάνδρα Τσόλκα μίλησε στον FLASH για τη γνωριμία της με τη Γωγώ Μαστροκώστα και σχολίασε και το γεγονός γιατί με κάποιον τρόπο όλη η Ελλάδα πένθησε αυτό το κορίτσι που έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή. «Η Γωγώ ήταν ένα πολύ λαμπερό πλάσμα. Έχουμε βρεθεί πολύ κοντά, έχουμε δουλέψει στα περιοδικά, ήταν η μούσα μας, έχουμε κάνει μαζί και Θέμο Αναστασιάδη, είχαμε κάνει και ένα σίριαλ που είχα γράψει με τον Μουρατίδη για την ΕΡΤ, το 2004, νομίζω.

Έχουμε δουλέψει πολύ, έχουμε πάει σε χασαποταβέρνες, έχουμε συναντηθεί στο Μεσολόγγι -γιατί είμαστε και οι δύο από κει- και έχουμε πάει για χέλια… Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου το οποίο είναι και από τα πολύ ωραία κομμάτια, τότε που ήταν ο κόσμος πολύ νέος, πολύ αθώος και ήμασταν ξετσίπωτα βέβαιοι ότι θα διαρκέσει και η νιότη και όλη αυτή ξεγνοιασιά για πάντα και τα χρόνια της αθωότητας. Δεν κράτησε… Υπήρξαν διαψεύσεις, μας την είχε στημένη ζωή, υπήρξαν ήττες, υπήρξαν αποχωρισμοί».

«Η βραδιά που αισθανόμουν ότι είναι μόνη της στο Ευηνοχώρι…»

«Για μένα ακουμπάω ένα από τα ωραιότερα κομμάτια της ζωής μου επάνω στην ύπαρξη της Γωγώς που ήταν και τόσο όμορφη και να τη βλέπεις να είναι και χαρά αυτό το πλάσμα μπροστά σου και από την άλλη ήταν τόσο ο μάγκας, μπεσαλού και έξω καρδιά που δεν παιζόταν.

Από κει και πέρα για τους ανθρώπους, ο καθένας ακούμπησε εκεί τον δικό του, τον άνθρωπο που πόνεσε και έχασε και έκανε τον αγώνα του, τη δική του στιγμή που είχε έναν αγώνα υγείας και πήγε στα παιδιά του, στάθηκε και είπε εγώ έχω αυτό. Ο καθένας έδωσε τους αποχωρισμούς του για μία νέα γυναίκα που αγαπήθηκε πολύ, που άφησε ένα πολύ νεαρό κορίτσι που δεν τα ξαναπεί μαμά, δεν θα την ξαναπεί αυτή τη λέξη. Μία μάνα που φώναζε άγγελέ μου, λουλούδι μου και έναν άντρα που αγαπήθηκαν πολύ. Εδώ ραγίζουν οι πέτρες με αυτό, τι να πούμε τώρα;

Τη δε βραδιά που αισθανόμουν ότι είναι μόνη της στο Ευηνοχώρι και όλοι έχουνε φύγει και είναι μόνη της εκεί μέσα σε αυτό το κρύο… Ακόμα δεν μπορώ να το χειριστώ και νομίζω ότι κάναμε όλοι την προβολή μας σε αυτό το πλάσμα. Που αγαπήθηκε, αγαπήσαμε και μπήκαμε στη θέση όλων, εκεί στην οριστικότητα του θανάτου στο ποτέ, στο για πάντα, σε όλα αυτά.

Δεν υπάρχουν λόγια για να καταλάβουμε πόσο μικροί είμαστε και πόσο ασήμαντα είναι όλα τα άλλα μπροστά στον θάνατο. Μπροστά στην οδύνη αυτό το άγγελέ μου, ας πούμε, που φώναζε η μάνα της, δεν νομίζω θα φύγει από κανενός τα αυτιά ή το μαμά σε αγαπώ που έγραψε το παιδί της, το τελευταίο μαμά».